Een zware deken

Al een aantal keren had ik gelezen over dekens die zwaarder zijn dan normaal. Deze zouden een ontspannende werking hebben. Dat leek mij wel wat.
Het leek mij ook een mooie stash-buster om er eentje te maken.
Aan garen in alle kleuren van de regenboog heb ik geen gebrek dus daar mocht best het nodige van gebruikt gaan worden. Win-win dus.

Ik zocht naar een steek die veel garen verbruikt, waardoor de deken automatisch vrij zwaar zou worden. De bobbelsteek leek me daar wel geschikt voor.
Bovendien gebruikte ik meerdere draden tegelijk om het nog zwaarder te laten worden.
En zo ging ik aan de slag.

Ik begon met een zwarte rand met vasten en daarna haakte ik bobbels met paars.
Gaandeweg kwam ik op het idee om de kleuren te laten verlopen door steeds een deel van de draden te vervangen.
Bij de ene kleur is dat beter gelukt dan bij de andere, maar uiteindelijk ben ik toch wel tevreden over het resultaat.

Het is niet echt een verzwaringsdeken geworden, waar je op internet veel over kunt lezen. Die wegen minstens 7-8 kg en zijn verzwaard met plastic bolletjes of ander materiaal. De mijne weegt ruim 2 kg.
Maar voor mij heeft deze deken een prettig extra gewicht op mijn bed.
Hij is lekker warm en inderdaad ontspannend.  Project geslaagd.

Mijn laatst afgewerkte project

Eigenlijk was ik mijn blog ooit begonnen voor mezelf, om te bewaren wat ik allemaal maakte en meemaakte. Dat daar ook nog mensen in geïnteresseerd waren was alleen maar leuk.
Nu maar eens zien of ik de draad weer op kan pakken, want ook al heb ik hier al meer dan 2 jaar niks laten horen, dat betekent natuurlijk niet dat ik niks gemaakt en gedaan heb.

Maar beginnen bij het einde: mijn laatst afgemaakte project.

Een deken voor een van mijn Zweedse buurvrouwen.

Eigenlijk zouden wij samen een deken maken, waarover hopelijk later meer, die bestaat uit allemaal vierkante blokken. Maar het lukte haar niet goed.
Ik zou haar verder helpen, maar ik ben natuurlijk (nog steeds) niet altijd in Zweden, dus dat duurde even.

Zij wilde haar deken gebruiken om in de winter lekker onder te kruipen op de bank.
Maar ja, de winter is al begonnen en zij had nog lang geen deken.

Gelukkig was ze begin januari jarig en had ik best veel garen in haar lievelingskleuren liggen.
Zo kreeg ze van mij voor haar verjaardag een dekentje, zodat ze er toch alvast warm bij kan zitten deze winter. En die andere deken komt nog wel af (of niet).

Ze was er blij mee.

Ik gebruikte het patroon Fields and furrows afghan: https://www.crochet365knittoo.com/fields-and-furrows-crochet-afghan/
Het haakt lekker weg, want het is niet ingewikkeld.
Voor het originele patroon werd een verloopgaren gebruikt, maar ik pakte voor elke rij een nieuw kleurtje. Of eigenlijk 2, want de meeste rijen zijn met dubbele draad gehaakt.

Mandje

Al een aardig tijdje stond dit mandje op mijn Pinterestboard te wachten om ooit eens gemaakt te worden. En het is er zelfs van gekomen (wat met de meeste dingen op mijn Pinterestboards waarschijnlijk niet zal gebeuren).

Het komt van het blog Make my day creative, waar nog veel meer leuke dingen staan.

Esther, de schrijfster van het blog, maakte het mandje met meerdere draden 'gewoon' garen. 

Maar ik wilde het proberen te maken met T-shirt garen.

Ik vond bij de kringloop 4 van deze bollen:

Iemand had al zijn best gedaan om iets van tricot in banen te knippen. Maar de banen waren bijna 5 cm breed en dat was niet te doen, zelfs niet met haaknaald 10.

Daarom knipte ik de banen in de lengte door. En ik kan erbij vertellen dat dat nogal een rotwerk is, want alles gaat in elkaar draaien. Maar uiteindelijk kreeg ik dit:

Haaknaald nummer 8 erbij en gaan.
Het is spierballenhaken, maar het schiet wel op.

De bollen gaan ook snel op, dus er moest al gauw weer geknipt worden.

Van de beschrijving van de steken om de V-tjes aan de buitenkant van de mand te krijgen snapte ik niet veel. Dus dat was puzzelen zonder het juiste resultaat.

Gelukkig staat er op het blog van Esther ook een filmpje waarin ze de steek laat zien. 

Toen lukte het wel.

Al gauw had ik 3 bollen weggehaakt. 

Omdat ik het mandje een beetje saai vond in alleen die ene legergroene kleur, pakte ik er nog een ander bolletje bij dat ik al eens eerder bij de kringloop gevonden had. 

Daar maakte ik de laatste toer mee. 

En zo was het mandje af, vond ik. 

Een van de hier in huis rondzwervende beren mocht het mandje in gebruik nemen. 

Hij kijkt er gelukkig blij bij.

Hij was ook al mee naar het bos geweest. Daar had hij het reuze naar zijn zin.

Haken en lezen doe ik ook nog tussendoor

Ik geloof dat ik iemand ben die nooit stil zit niks te doen. Altijd ben ik wel met iets bezig. En soms met (te)veel dingen tegelijk. 

Een van de dingen die ik heel graag doe en die ik heel ontspannend vind, is haken. 

Er slingeren hier altijd wel een paar onderhanden haakwerken rond. Grote dingen maak ik nooit achter elkaar af. Dat vind ik saai. 

Het haakwerk waaraan ik de laatste tijd steeds even werk, is een dekentje van restjes katoen. 

Inderdaad, een zeer bont geval. :-)

Omdat ik zin had in een klein projectje dat ik eens achter elkaar kon afmaken, haakte ik een kleine poncho. 

Het randje komt uit dit boek:

En het vlindertje komt uit dit boek:

Beide boeken kreeg ik van mijn zoon en zijn vriendin voor mijn verjaardag.

Geschikt voor een meisje van ongeveer 6-12 maanden. 

Ik houd ook veel van lezen. En als ik ergens te weinig tijd voor heb (maak) is dat het wel. 

Meestal lees ik boeken alleen in bed. Tijdschriften en kranten lees ik wel overdag.

Het laatste boek dat ik uitgelezen heb, las ik ook overdag, buiten op de tuinbank. 

Dit boek is geschreven door iemand die ik al heel lang ken. Ik beschouw hem als een goede vriend.

Ik vond het interessant om te lezen, hoewel ik niet zo veel met spiritualiteit heb. 

Ik ben het wel helemaal met hem eens over dat alles wat in je leven op je pad komt altijd ergens goed voor is. Vroeg of laat kom je er achter dat zelfs de vervelendste dingen je iets goed gebracht hebben. 

Om een beetje reclame voor Harrie te maken.... hier kun je het boek bestellen als je interesse hebt:

https://www.bol.com/nl/p/omdat-je-het-aankunt/9200000057376292/

(Ik heb dit boek zelf gekocht en niemand heeft mij gevraagd om dit te schrijven, dit even voor de duidelijkheid.)

APK

Het was weer zover. Gisteren moest mijn auto naar de garage voor de APK.

Tijdens de keuring kon ik blijven wachten. En dat was niet verkeerd met het zonnetje dat zo heerlijk scheen.

Bij de garage staat een picknicktafel voor de deur.

Ik kreeg een kopje thee en had een haakwerkje bij me. 

Zo was het wachten alles behalve vervelend.

Tot zover had ik het best naar mijn zin.

Het keuringsresultaat was minder leuk. 

Mijn auto mocht een nachtje blijven omdat de remmen vervangen moeten worden.

Ik kreeg een leenauto mee en als ik die terug ga brengen, ben ik weer een paar honderd euro armer. 

Gelukkig is er vlakbij de garage een fijne kringloopwinkel. Daar had ik meer geluk dan bij de garage. Ik heb leuke dingen gescoord. Daarover later misschien meer.

Photochallenge week 14

Vorige week was het thema van de Photochallenge waar ik aan meedoe: getallen die met maten te maken hebben.

Dit was mijn inzending:

WIP

Ook al hebben jullie meer dan een jaar niets van mij gehoord over handwerkactiviteiten, dat wil niet zeggen dat er helemaal niet gehandwerkt werd (gelukkig).

Maar wel op een veel lager pitje dan daarvoor.

Ik haakte een paar sjaals, waar dit er eentje van is:

 

 Ik haakte het een en ander met het populaire Fenna 

en een aantal uilenmutsen op bestelling:

Zoals gewoonlijk heb ik ook nu weer meerdere verschillende projectjes onder handen:

Hopelijk daarover binnenkort meer.

Ontroerend

Eens kijken of ik het nog kan, een blogje schrijven....

Het onderwerp staat al een tijdje vast, alleen de tijd ontbrak nog steeds.

Maar nu begint het erop te lijken dat er wat meer tijd overblijft naast de inktvisjes.

En dat mag ook wel na ruim 3 maanden, dacht ik zo.

Het inktvisjesproject blijft prachtig.

Niet alleen voor de kindjes die een inktvisje (gaan) krijgen, maar ook door zoveel dingen eromheen. Ze brengen zoveel moois voor zoveel mensen, dat is onvoorstelbaar.

Er zijn mensen die nog nooit gehaakt hebben en die zichzelf nu leren haken om maar mee te kunnen doen.

Er zijn mensen die niet meer eenzaam zijn, doordat ze nu anderen kunnen helpen met inktvisjes haken.

Er zijn mensen die een beperking hebben en die dachten dat ze niets meer konden en nu ontdekken dat ze zich weer ontzettend nuttig voelen door inktvisjes te maken.

En dat zijn nog maar een paar voorbeelden van wat de inktvisjes meer doen dan kindjes helpen.

Zelf heb ik het volgende mee mogen maken:

Ik kreeg een berichtje via Facebook van Rianne.

Zij vertelde mij dat zij een mand met garen en haakspulletjes had gekregen van haar overleden vriendin.

Deze mand stond bij haar alleen maar te staan, als herinnering, want Rianne kan zelf niet haken.

En nu wilde zij, als eerbetoon aan haar vriendin, de haakspulletjes schenken voor ons goede doel.

Rianne dacht dat haar vriendin de inktvisjes zeker een warm hart zou hebben toegedragen.

Ik vond dit zo'n lief gebaar, dat ik de mand zelf ben gaan ophalen bij Rianne.

Het was ontroerend om haar verhaal te horen.

De mand straalt voor mij iets heel bijzonders uit.

Een mand met een verhaal en met als inhoud veel bolletjes die zullen gaan voortleven als inktvis.

Om zo kindjes te helpen een moeilijke start iets makkelijker te maken.

Om steun voor de ouders te zijn in een moeilijke tijd.

En zo hopelijk een levenslange blijvende herinnering te worden.

Niet alleen aan de couveuseperiode van de kindjes, maar ook aan de vriendin van Rianne, die zo voortleeft in wat er, na haar veel te vroege dood, gemaakt wordt van de door haar bewaarde bolletjes garen.

Lieve Rianne, heel erg bedankt dat je dit hebt gedaan.

Ik zal zorgen dat elk bolletje goed terecht gaat komen en zo een inktvisje kan worden, zoals jij dat graag wilt.

Ook de bolletjes die niet geschikt zijn om inktvisjes van te maken, zullen zeker een juiste plek gaan vinden.

Stand van zaken

Sinds 14 januari is het project Kleine inktvisjes helemaal los gegaan in Nederland en België.

Bijna alle ziekenhuizen met een neonatologie-afdeling zijn inmiddels benaderd of worden dat binnenkort.

Hartstikke veel vrijwilligers zetten zich hiervoor in.

Ik had dit echt nooit verwacht.

Dit zijn de ziekenhuizen die al meedoen:

Het Antonius ziekenhuis in Nieuwegein,

het Franciscus ziekenhuis in Roosendaal,

het Gemini ziekenhuis in Den Helder, 

het Ikazia ziekenhuis in Rotterdam, 

het Martini ziekenhuis in Groningen,

het Maxima medisch centrum in Veldhoven, 

het Rode Kruis ziekenhuis in Beverwijk, 

het Spaarne ziekenhuis in Hoofddorp, 

het Zaans medisch centrum in Zaandam en 

het Zuiderzee ziekenhuis in Lelystad voor Nederland. 

Het AZ Monica in Deurne

het Erasmus ziekenhuis in Borgerhout

het OLV van Lourdes ziekenhuis in Waregem

het Sint Jozef ziekenhuis in Malle

en het ziekenhuis Oost-Limburg in Genk voor België.

Dus nu kunnen er inktvisjes gemaakt worden voor Zweedse, Nederlandse en Belgische kindjes.

 De Nederlandstalige Facebook groep heeft nu ruim 6000 leden.

En er wordt heel druk gehaakt en gebreid.

Er wordt heel hard gewerkt aan een website waar alle informatie overzichtelijk terug te vinden is.

Hopelijk is die snel online, want Facebook is niet zo geschikt voor grote groepen, dat is inmiddels wel gebleken.

Wil je ook meehaken?

Hier vind je het patroon met alle eisen voor de inktvisjes:

https://www.dropbox.com/s/tvdnn53mop8a3fe/00Patroon%20inktvis%20NL.pdf

Crochet along 2014 deken #2

Zoals gezegd, probeer ik mee te doen aan de Crochet along 2014 van Tertia en Jolanda.

Tot nu toe lukt dat aardig. Ik kwam er alleen niet aan toe om erover te bloggen.

Daarom nu even de foto's van week 2 tot en met 4.

Eerst 3 rijen granny stripes.

toer 3

toer 4

toer 5

Daarna stokjes.

toer 6

En halve stokjes.

toer 7

In week 4 volgde het patroon Catherine's wheel.

Ik deed het eerst volgens het patroon.

toer 8 volgens patroon

Maar dat vond ik niet mooi worden.

Doordat ik nogal strak haak, bleef het trekken, ondanks dat ik met een dikkere haaknaald haakte.

Dus ik heb het uitgehaald en de bogen dichter bij elkaar gezet.

toer 8 aangepast

Dat vond ik mooier worden.

Ik zag later ook dat er mensen zijn die meer lossen tussen de bogen hebben gehaakt. 

Dat had natuurlijk ook gekund.

toer 9

toer 10

toer 11

Ik vind het erg leuk om aan de deken te werken.

Dus eigenlijk ben ik al verder gegaan via het Engelse patroon. Maar dat ga ik hier niet laten zien, omdat ik dat niet leuk vind voor de organisatoren van de Crochet along.

Ik werk ook alvast vooruit omdat ik mezelf niet met een warme deken op schoot zie zitten in de zomer. Dus dan kan deze deken even aan de kant tot het najaar.

Wil je meer weten over de Crochet along deken?

Kijk dan op de blogs van degenen die het organiseren:

Tertia: http://terraysleven.blogspot.nl/search/label/Crochet%20Along%20a%20stripey%20blanket

Jolanda: http://scrapselsvanjolanda.blogspot.nl/search/label/crochet%20along

Foto's van de maaksels kun je zien op de Facebook-pagina en op Pinterest. 

En natuurlijk via Instagram. De hashtags zijn #crochetalong2014 en #haakmee2014.

Wil je mij volgen op Instagram? aankleedpopje is de naam. ;-)

De kracht van Facebook

Sinds vorige week heb ik een full-time baan.

Geen betaalde baan, maar een inktvissen-baan. ;-)

Wat is er namelijk gebeurd?

Iemand die ik helemaal niet ken, had op mijn blog over het inktvisjesproject gelezen waar ik jullie al een tijdje mee gestalkt had. En zij had daarover iets op haar Facebook geschreven.

Vervolgens heeft iemand van de Vereniging van Ouders van Couveusekindjes dat weer op hun Facebookpagina gezet. Met het verzoek om het te delen ook nog erbij.

Sindsdien denk ik alleen nog maar in inktvissen.

Onvoorstelbaar wat 1 zo'n berichtje teweeg kan brengen!

Ik deel weleens van die foto's op Facebook, van moeders of leraren die willen laten zien hoe snel dingen zich via Facebook kunnen verspreiden. En nu heb ik het zelf aan den lijve ondervonden.

Enorm veel mensen hebben zich aangemeld om inktvisjes te haken.

Maar ook veel mensen die iets met het project willen doen voor een Nederlands of Belgisch ziekenhuis.

Daarom wordt er nu achter de schermen heel druk gewerkt aan het benaderen van ziekenhuizen en alles wat daarbij hoort.

Het eerste Nederlandse ziekenhuis is al binnengehaald voor het project. 

Of is het andersom?

Het is het Ikazia-ziekenhuis in Rotterdam. En we hebben er ook al een ambassadeur voor.

Is dat geen leuk nieuws?

Nu maar hopen dat er nog meer ziekenhuizen volgen.

Ook is er inmiddels een Nederlandstalige Facebook groep over het project gestart.

Inktvisjes voor couveusekindjes haken.

Daar kun je terecht voor: het patroon, alle overige informatie, met je vragen en opmerkingen en natuurlijk om je eigen inktvissen te laten zien.

Alles gaat tot nu toe in overleg met de organisatie in Zweden en er zijn achter de schermen veel mensen die een helpende hand toesteken. Helemaal geweldig.

Ook al is het nooit mijn bedoeling geweest om met mijn eerste berichtje over mijn eigen gehaakte inktvisjes zoveel over mezelf af te roepen, ik ben er toch blij om, ook al kost het me nu heel veel tijd en energie.

Als het project op deze manier goed en verantwoord en met goedkeuring van Zweden van de grond kan komen, dan heb ik dat er graag voor over.

Ik hoop echt dat er nu nog veel meer kindjes baat zullen gaan hebben bij een met liefde gemaakt inktvisje.

Echt met liefde gemaakt, zonder enige al dan niet commerciële bijbedoeling. 

Dat vind ik fantastisch, want zulk soort goede doelen bestaan er niet veel meer.

Om dit blogje niet helemaal zonder foto te laten zijn, dat ziet er ook zo saai uit, zet ik hier alvast een foto van een van de eerste voor Nederland gehaakte inktvisjes.

Gehaakt door Ingrid Lambregts.

In de Facebook groep vind je nog meer foto's van lieve inktvisjes.

1-2-3-4 hoedje van....

Nee, niks hoedje. Mutsen.

En niet 4, maar 5!

Dat is wat ik maakte voor een carnavalsvereniging in België.

Herinneren jullie je deze foto nog?

Die stond in een blogje waarin ik vertelde over haken op bestelling.

En dit was een van de dingen.

Iemand vroeg of ik ook Minnie Mouse mutsen kon maken in verschillende maten.

Ja hoor, dat kon ik wel.

Ze stuurde een plaatje van een voorbeeldje en ik ging proberen wat ik daarvan kon maken.

Dit was het begin:

Maar die strik was niet goed, met al die gaten erin.

En er moest ook een wit randje onderaan komen en witte stippen op de rand.

Okee dan:

Dat was al beter, maar de strik moest hoekiger.

Zo gezegd, zo gehaakt:

En zo werden het er 5.

Die op de laatste avond voordat ik naar Zweden vertrok nog in elkaar gezet werden.

Hoezo deadlines nodig?

Maar dan heb je ook wat.

Dus zie je met carnaval 5 Belgische meisjes met dezelfde Minnie Mouse mutsen, dan weet je wie die gemaakt heeft. Die mutsen dan. Niet die meisjes.

Ik was zo suf om alle mutsen samen in 1 envelop op te sturen, vlak voor de kerst.

Pffff, dat heeft nog wel wat zweetdruppeltjes gekost, doordat ze maar niet aankwamen.

Gelukkig was het eind goed, al goed. 

En degene die ze besteld had, was tevreden. Dat was vooral fijn, want iets maken op bestelling blijft toch spannend, vind ik.